Week 2 – Monterrico

En toen was plots de eerste week voorbij!

Monterrico is compleet verschillend van Antigua. Toeristen komen hier vooral in het weekend en zijn meestal Guatemalteken uit de stad die van het goede weer en de zee komen genieten. Wij zouden ‘badstad’ zeggen, alleen is het geen stad maar eerder een dorp met een winkelstraat en een aantal hotels aan het strand.

Ik snap wel waarom veel mensen naar hier komen: palmbomen, hangmatten, huizen met strooien dakjes, een hotel recht aan het strand en goed weer. Hoewel soms iets té goed naar mijn zin, het bergklimaat van Antigua beviel me toch iets beter dan deze hitte-golf-in-België temperaturen. Ok misschien niet zooo erg heel de tijd, mr het is waaaarm. Gelukkig dat er nog wat wind is!

Ga dan wat zwemmen om een beetje af te koelen, zou je denken. Dacht ik ook. Maar dat bleek een goei mop, want het water is hier óók waaaarm. En heel vreemd, maar de wind die in vlagen van de zee over het strand komt waaien is met vlagen warm en eeeehm, iets minder warm. Het voelt ongeveer als een vochtige haardroger, als ik het met iets zou moeten vergelijken.

Hier aan de kust zijn er natuurlijk geen vulkanen (waaauw ik blijf de neiging hebben om volkanen te zeggen omdat het Spaanse woord ‘volcán’ is), maar hun aanwezigheid is duidelijk merkbaar aan het zand. Dat is hier zwart! Mensen kijken altijd raar op als ik hun vertel dat het zand in België geel is. “Hay no volcanes en Belgica?” Eeeehm, nope.

En das zo cool dat ik dit jaar geologie gehad heb en nu het hoe en wat en waarom van vulkanen weet! Want het was superinteressant om te leren, maar extra cool om het nu in het echt te zien! Ik zal er nu niet te veel op ingaan, maar als mensen geïnteresseerd zijn in de werking van vulkanen, laat maar weten 😉

Mijn biologische klok heeft besloten dat het om 7u tijd is om wakker te worden, maakt niet uit om hoe laat ik ga slapen, dus das wanneer de dag begint. Momenteel, in het weekend, heb ik vrij.

Doorheen de week gaf ik ’s ochtends Engelse les aan kindjes van 10-12 jaar. Niemand had me verteld dat ik les ging moeten geven dus ik was totaal onvoorbereid en toen ik aankwam was de meester ook zo van: “Ok, ja, begin maar!” MAAR WAT WETEN DIE KINDERS AL, WAT MOET IK HUN LEREN? Uiteindelijk is alles goed gekomen gelukkig, en heb ik dingen gegeven zoals kleuren en dieren en getallen en werkwoorden. Hielp ook wel dat die kinderen over het algemeen goed meewerkten 🙂

Het moeilijkste was eigenlijk uitleggen hoe dingen uit te spreken, want Engels is een geweldige puinhoop op dat vlak. Probeer maar eens duidelijk te maken waarom ‘goes’ anders wordt uitgesproken dan ‘does’ of dat de i in ‘exercise’ anders klinkt dan in ‘practise’, of dat ‘to read’ hetzelfde klinkt als ‘to feel’, maar niet als ‘to learn’. Yah. Da gaat dus niet hè.

In de namiddag had ik dan zelf Spaanse les, van Giovanni. Veel grammatica heb ik niet gezien deze week, maar eig vond ik dat niet zo erg. Door gewoon heel de tijd te praten heb enorm veel geleerd over de Guatemalteekse cultuur, zowel algemeen als van Monterrico. En dat ging van eten tot gewoontes tot politiek tot weer, echt vanalles en superinteressant.

Eén dag ben ik mee in de mangroves gegaan om plastic weg te halen, en geloof me, dat was nodig want er ligt VEEL. Het stuk dat wij proper gemaakt hebben was dicht bij huizen, wat niet geholpen zal hebben. In totaal hadden we acht à negen vuilniszakken vol flesjes en plastieken bordjes en bekertjes, verzameld over een afstand van misschien 30m?

Eerlijk gezegd, het was vrij walgelijk om die dingen uit het water te halen soms, maar lang niet zo walgelijk als het feit dat ze daar allemaal lagen. Veel aandacht voor het milieu en dit prachtige, steeds zeldzamer wordende ecosysteem hebben de mensen hier helaas niet…

Ondanks de vervuiling was het prachtig om rond te varen in de mangroves. De locals noemen ze ook wel ‘árboles caminandos’, wat zo veel betekent als ‘wandelende bomen’, en ik ben het er helemaal mee eens. Door de vele wortels en luchtwortels, lijken ze wel op pauze gezet in hun beweging.

Vandaag was mijn laatste dag in Monterrico, morgen vertrek ik naar Hawaii! En nee, dat is niet het het eiland in de Pacifische Oceaan, maar een klein dorpje ongeveer 10km verder. De stichter had een postkaart van Hawaii gezien en vond dat deze plaats er wat op leek, en zodoende heet het nu dus ook Hawaii.