So actually l’m already halfway through my second week in Panamá, but let’s ignore that for a second. Also, l’m going to update you guys first on this week and post about my last week in Guatemala later on. I will be so badly behind otherwise.
And l will be writing in English from now on so that my new non-Dutch-speaking friendos may understand 😉

A good beginning

Everything went well on my journey to Panamá. Until I arrived there. Apparently there is an immigration check-in where they want to know who you are, what you do, why you are here, how long you will stay, those kind of things. They also wanted to know where l was going to stay.

Which… l didn’t know. I know of course where l was going to stay, which is at the apartment of Martín, another one of the guys from Animal. But because Tomás was going to pick me up at the airport and bring me there, l never really asked for the adress

Now you have to know that it was crystal clear that this lady that l got did NOT enjoy her job AT ALL. Eye rolls and sighs and monotone, bored voice, that kind of person. So she ABSOLUTELY needed my adress here in Panamá. And when l told her that, yes, l would call my friend to ask him the adress BUT MY CELLPHONE DOESN’T HAVE SERVICE SO I’M SORRY BUT I CAN’T, she sent me back up the stairs with the message to come back when l had it.

Okay then, guess I don’t have another option. Checked my phone when l got upstairs, hoping to see at least one filled out stripe. There was none. No connection. Great.

So l asked someone if l maybe could use their phone for a second, but instead I got some coins to use the payphone. It’s then that I realized that l actually never used one before, because they simply don’t exist anymore in Belgium.

A one-minute call was just enough for me to grasp the adress. At least, more or less. Because eventually the one l gave to the lady turned out to be totally different from the actual one, and probably non-existent. She didn’t even check it. I could’ve said anything.

So eventually l got to where l had to be. It was really nice to see Tomás again, and l met Martín and Christian, who were super nice as well.

I immediately got to see almost everyone the first night, since l got invite dto a totally spontaneous jamsession at Christian’s place. Some of the Animales apparently play in a band, and daaaamn they’re good! It was amazing to see how they create music, how someone suggests a melody or a beat and then the others just go with it, add, alter. Feel. And then it slowly it starts to become a song.

Oooh how badly that l wanted to play along with them! But unfortunately l don’t play well enough to improvise as they do, so l just sat there, listening, smiling all the time because the vibes were amaaaaazing!

Barro Colorado

Tuesday, thursday and friday were pretty quiet. Actually l totally didn’t mind, the past few weeks had been so packed that it was nice to have some time to myself.

Wednesday however, wednesday was reaaaally cool. As in REALLY. So, maybe you know, maybe you don’t, but Panamá has got a lot of jungle. Panamá also has got the Panamá Canal (if you don’t know that, shame on you, you should).

When the Americans made the Canal in the beginning of the 20th century, a gigant lake was created for the ships to pass in the highland of … . A dam prevented the water to flow away to the see, and thus it flooded all the lower parts of the area. Only the tops of what once were hills remain, and became islands.

One of those islands is called Barro Colorado. And goddamn l was soooo lucky that Animal had a project going that needed footage from the island, and that they gave me the chance to go with them to get it. Just google the thing real quick and you’ll immediately understand my excitement.

It was amazing. I didn’t even mind carrying the tripod, which is really heavy if l may add, all day through the jungle because it was soooo worth it. The two of us ( it was only Christian and l) got a private guide to show us around, which made it even better because he explained us tons of things that we never would’ve known otherwise.

I might have gotten a little too excited at times when l recognized something from my classes on plants that l had this year, but who wouldn’t? Although I often couldn’t remember the name anymore, which was actually quite frustrating. I’m definitely going to check them out when l get back home.

The most impressive we saw, and heard, that day were without doubt the howler monkeys. Along the ‘smaller’ sounds of the jungle, like birds and cycades and who knows what, the WOOO WOO WOOO from the monkeys made you really feel like you were in the jungle jungle.

The weekend

I had double luck that day. On the boat to the island, l got into a conversation with the girl sitting next to me. Her nam was Weronika, originally from the States, but with a Polish background that explains the spelling of her name. Along with a lot of other people, she was here for research on the island and it’s surroundings. We talked a while about biology and stuff, which was pretty cool. At the end of the day we took the same boat back, talked some more, and then she invited me to come over during the weekend. And so I made a friend!

Which led me to make more friends, because 1. Gamboa is like a small community of researchers where everyone knows each other and where a lot of activities are going on, and 2. Weronika is like, the most social and spontaneous person ever and definitely knows everyone.

So l spend most of the weekend cooking delicous food with her and her roommate Makenna (these girls have TONS of inspiration for food), and exploring the foretrails around Gamboa together with their friend Jonah.

The craziest thing we saw this time was not a monkey or a sloth, nor the butterflies (though they are pretty cool as well), buuuut… a caiman. That scared the living shit out of Jonah, poor him.
We were searching for frogs at a nearby pond at nighttime, because that’s when they come out of the water to climb into the trees. You know these typical red-eyed wallpaper frogs? Those cuties were all around.

So we were walking around, pointing our flashlights here and there in the hope to spot some, when suddenly a freaked out Jonah comes running towards us, exclaiming that “Guys, there is a giant crocodile over there and I WAS STANDING RIGHT NEXT TO IT!”

In the end, the animal wasn’t giant nor a crocodile, but it was still a pretty big caiman just sitting there in the water, with no fence or anything to separate us. Considering that Jonah had been prodding around in the water with his foot to get some frogs to jump around just a meter away from the caiman’s teeth made it pretty understandable that he needed a moment to recover.
Craziness for sure.

Soo, that was about it for my first week in Panamá! See you guys next time (whenever that may be 😉 )

X Klaartje

Almost forgot to mention: living on the 26th floor of a giant skyscraper next to the ocean for a month? Check!

En toen was plots de eerste week voorbij!

Monterrico is compleet verschillend van Antigua. Toeristen komen hier vooral in het weekend en zijn meestal Guatemalteken uit de stad die van het goede weer en de zee komen genieten. Wij zouden ‘badstad’ zeggen, alleen is het geen stad maar eerder een dorp met een winkelstraat en een aantal hotels aan het strand.

Ik snap wel waarom veel mensen naar hier komen: palmbomen, hangmatten, huizen met strooien dakjes, een hotel recht aan het strand en goed weer. Hoewel soms iets té goed naar mijn zin, het bergklimaat van Antigua beviel me toch iets beter dan deze hitte-golf-in-België temperaturen. Ok misschien niet zooo erg heel de tijd, mr het is waaaarm. Gelukkig dat er nog wat wind is!

Ga dan wat zwemmen om een beetje af te koelen, zou je denken. Dacht ik ook. Maar dat bleek een goei mop, want het water is hier óók waaaarm. En heel vreemd, maar de wind die in vlagen van de zee over het strand komt waaien is met vlagen warm en eeeehm, iets minder warm. Het voelt ongeveer als een vochtige haardroger, als ik het met iets zou moeten vergelijken.

Hier aan de kust zijn er natuurlijk geen vulkanen (waaauw ik blijf de neiging hebben om volkanen te zeggen omdat het Spaanse woord ‘volcán’ is), maar hun aanwezigheid is duidelijk merkbaar aan het zand. Dat is hier zwart! Mensen kijken altijd raar op als ik hun vertel dat het zand in België geel is. “Hay no volcanes en Belgica?” Eeeehm, nope.

En das zo cool dat ik dit jaar geologie gehad heb en nu het hoe en wat en waarom van vulkanen weet! Want het was superinteressant om te leren, maar extra cool om het nu in het echt te zien! Ik zal er nu niet te veel op ingaan, maar als mensen geïnteresseerd zijn in de werking van vulkanen, laat maar weten 😉

Mijn biologische klok heeft besloten dat het om 7u tijd is om wakker te worden, maakt niet uit om hoe laat ik ga slapen, dus das wanneer de dag begint. Momenteel, in het weekend, heb ik vrij.

Doorheen de week gaf ik ’s ochtends Engelse les aan kindjes van 10-12 jaar. Niemand had me verteld dat ik les ging moeten geven dus ik was totaal onvoorbereid en toen ik aankwam was de meester ook zo van: “Ok, ja, begin maar!” MAAR WAT WETEN DIE KINDERS AL, WAT MOET IK HUN LEREN? Uiteindelijk is alles goed gekomen gelukkig, en heb ik dingen gegeven zoals kleuren en dieren en getallen en werkwoorden. Hielp ook wel dat die kinderen over het algemeen goed meewerkten 🙂

Het moeilijkste was eigenlijk uitleggen hoe dingen uit te spreken, want Engels is een geweldige puinhoop op dat vlak. Probeer maar eens duidelijk te maken waarom ‘goes’ anders wordt uitgesproken dan ‘does’ of dat de i in ‘exercise’ anders klinkt dan in ‘practise’, of dat ‘to read’ hetzelfde klinkt als ‘to feel’, maar niet als ‘to learn’. Yah. Da gaat dus niet hè.

In de namiddag had ik dan zelf Spaanse les, van Giovanni. Veel grammatica heb ik niet gezien deze week, maar eig vond ik dat niet zo erg. Door gewoon heel de tijd te praten heb enorm veel geleerd over de Guatemalteekse cultuur, zowel algemeen als van Monterrico. En dat ging van eten tot gewoontes tot politiek tot weer, echt vanalles en superinteressant.

Eén dag ben ik mee in de mangroves gegaan om plastic weg te halen, en geloof me, dat was nodig want er ligt VEEL. Het stuk dat wij proper gemaakt hebben was dicht bij huizen, wat niet geholpen zal hebben. In totaal hadden we acht à negen vuilniszakken vol flesjes en plastieken bordjes en bekertjes, verzameld over een afstand van misschien 30m?

Eerlijk gezegd, het was vrij walgelijk om die dingen uit het water te halen soms, maar lang niet zo walgelijk als het feit dat ze daar allemaal lagen. Veel aandacht voor het milieu en dit prachtige, steeds zeldzamer wordende ecosysteem hebben de mensen hier helaas niet…

Ondanks de vervuiling was het prachtig om rond te varen in de mangroves. De locals noemen ze ook wel ‘árboles caminandos’, wat zo veel betekent als ‘wandelende bomen’, en ik ben het er helemaal mee eens. Door de vele wortels en luchtwortels, lijken ze wel op pauze gezet in hun beweging.

Vandaag was mijn laatste dag in Monterrico, morgen vertrek ik naar Hawaii! En nee, dat is niet het het eiland in de Pacifische Oceaan, maar een klein dorpje ongeveer 10km verder. De stichter had een postkaart van Hawaii gezien en vond dat deze plaats er wat op leek, en zodoende heet het nu dus ook Hawaii.

Aangezien Antigua een koloniale stad is en dus in principe nog vrij Westers, viel de culture shock nogal mee.

Natuurlijk zijn er dingen anders, zoals het eten (superlekker trouwens), de winkeltjes, waar mensen gewoon ín hun winkeltje zitten, zonder toonbank of iets, de taal (duh), de supermarkt, die niet bestaat, mr in plaats daarvan van is er een gigantische doolhof van een markt waar je letterlijk álles kan vinden, de vulkanen die het stadje omringen (!!!), letterlijk heel het stadje bestaat uit rechte straten, kinderkopjes, en gekleurde gelijkvloerse huisjes.

Er is armoede, ja, en het is zichtbaar, ja, maar niet in schokerende hoeveelheden. Elke stad heeft zijn bedelaars, en waar mensen je in Parijs een mini-Eiffeltoren willen verpatsen, bots je hier om de vijf botten op iemand met een arm vol kettingen of een stapel hoeden.

Wat wel opviel was het aantal straatkraampjes, waar mensen ter plekke eten bereidden en verkochten. Hoewel het er altijd (meestal) wel goed uit zag, had ik precies toch niet zo’n zin in een hele week vol diarree en heb ik dus niets van hen gekocht.

Om dezelfde reden was kraantjeswater ook not done, en dit zelfs voor de locals. Ik wil eigenlijk niet weten wat er in dat water zit als zelfs zij allemaal enkel ‘agua purificada’ uit grote bidons, plastieken flesjes of zakjes (ja, zakjes) drinken.

Gelukkig, gelukkig, had ik een geweldige host-family waar ik mijn water kon bijvullen zoveel ik wilde. Ook eten kwamen ik en mij 3 Amerikaanse gastzussen niet te kort, want elke morgen, middag én avond kregen we een heerlijke, meestal zelfs warme, maaltijd voorgeschoteld. Mama Lucrecia en huishoudhulp (bij gebrek aan beter woord) Maria waren fantastische koks en echt schatjes.

Over het algemeen is de week vrij gelijkmatige verlopen, met ontbijt om 7u, Spaanse les met mijn leraar Humberto (echt ne geweldige mens) van 9-12u, middageten om 12:30, huiswerk maken met de meisjes in één van de vele cafeetjes, of de stad wat verder ontdekken. Avondeten om 18:30 terwijl de zon ondergaat (de evenaar is een stuk dichterbij hier!), en ’s avonds was gereserveerd voor relaxen & reisdagboek aanvullen.

Zaterdag was mijn vrije dag en natuurlijk kon ik de kans niet laten schieten om een tripje te maken dat je nu niet zomaar even overal maakt: het beklimmen van een vulkaan!

Pacaya is één van de drie actieve vulkanen in Guatemala. Heel veel meer dan een rokende krater en uit de grond crumbelende lava was er niet te zien, maar dat neemt niet weg dat het enorm indrukkenwekkend was!